كوفی ‌عنان

عنان روز يكشنبه در نامه‌ای به قلم خود ، با تاكيد براينكه جام جهانی موجب شده حسادت ما در سازمان ملل به شدت برانگيخته شود، آرزو كرد ممالك دنيا بر سر بالاترين جايگاه در مراتب احترام به حقوق بشر با يكديگر رقابت كنند و تلاش نمايند از يكديگر در افزايش ارقام بقای كودك يا ثبت نام در آموزش متوسطه پيشی بگيرند.
متن نامه عنان كه خبرگزاری "ايرنا" آن را به فارسی منتشر كرده، به شرح زير است:

ممكن است تعجب كنيد از اينكه دبيركل سازمان ملل درباره فوتبال مقاله‌ای می‌نويسد. اما حقيقت امر اين است كه جام جهانی موجب شده حسادت ما در سازمان ملل به شدت برانگيخته شود.
به عنوان نقطه اوج تنها مسابقه واقعا جهانی، كه در تمامی كشورها به وسيله تمامی نژادها و مذاهب بازی‌های مربوط به آن انجام شده‌ است.
جام جهانی يكی از چند پديده نادری است كه مانند ملل متحد جنبه جهان شمولی دارد. حتی می‌توانيد بگوييد كه جهان شمول‌تر است زيرا فدراسيون‌بين‌اللملی فوتبال (فيفا) ‪ ۲۰۷‬عضو دارد و اعضای ملل متحد تنها ‪ ۱۹۱‬است.
اما دلايل بسيار بهتری نيز برای برانگيخته شدن حسادت وجود دارد.
نخست اينكه، جام جهانی مناسبتی است كه در آن هركس از جايگاه تيم خود و اينكه چگونه آن را كسب كرده، آگاه است. می‌دانند كه چه كسی، چگونه و در دقيقه چندم از بازی امتياز داده است، می‌دانند چه كسی دروازه خالی را از دست داده است، می‌دانند چه كسی نگذاشته پنالتی تبديل به گل شود.
آرزو می‌كنم از اين گونه مسابقات در خانواده ملل بيشتر داشته باشيم. ممالك آشكارا بر سر بالاترين جايگاه در مراتب احترام به حقوق بشر با يكديگر رقابت كنند و تلاش نمايند از يكديگر در افزايش ارقام بقای كودك يا ثبت نام در آموزش متوسطه پيشی بگيرند. كشورها چگونگی عملكرد خود را برای تمامی جهان به نمايش بگذارند. دولت‌ها درباره اينكه چه حركت‌هايی آنان را به چنان نتيجه‌ای رهنمون شده پاسخگو باشند.
دوم اينكه، جام جهانی مناسبتی است كه همه كس روی كره ارض علاقه‌مند است درباره آن صحبت كند. به دقت بررسی كنند تيم آنان چه حركات درستی انجام داده و می‌توانست چه حركات متفاوتی انجام دهد. بدون آنكه ذكری از تيم مقابل نمايند.
مردم در هر كجا از بوينس‌آيرس گرفته تا پكن در حالی كه‌ در رستوران‌ها نشسته‌اند مدت مديدی درباره امتيازات بهتر بازی‌ها با يكديگر بحث می‌كنند، دانش عميقی نه تنها از تيم ملی خود بلكه همچنين از بسياری تيم‌های ديگر ابراز می‌دارند و مطالبشان را درباره موضوع با روشنی و اشتياق مطرح می‌سازند.
نوجوانانی كه معمولا حرف نمی‌زنند به ناگهان با فصاحت و اعتماد به نفس به گونه‌ای خيره‌كننده به متخصصانی تحليل‌گر تبديل می‌شوند. ای كاش از اين گونه گفت و گوها در سراسر جهان بيشتر داشته باشيم.
شهروندان به اين موضوع بپردازند كه چگونه كشورشان می‌تواند روی شاخص توسعه انسانی، يا كاهش ميزان انتشار كربن يا عفونت‌های جديد ناشی از ويروس ايدز عملكرد بهتری داشته باشد.
سومين نكته اينكه، جام جهانی مناسبتی است كه در آن سطح ميدان بازی به گونه‌ای است كه تمام كشورها با شرايط برابر فرصت شركت در آن را دارند.
تنها رعايت دو عامل در بازی مهم است: استعداد و كار گروهی. ايكاش در عرصه جهانی نيز مساوات طلبان بيشتری به همين گونه داشتيم. مبادلات آزادانه ومنصافه بدون دخالت دادن سوبسيدها، موانع يا تعرفه‌ها.
به دست آوردن فرصتی واقعی برای هر كشور به منظور اينكه توان خود را در صحنه جهانی به ميدان آورد.
چهارم اينكه ، جام جهانی مناسبتی است كه منافع چند قطبی بودن بين مردم و كشورها را به تصوير می‌كشد. تيم‌های ملی بيشتر و بيشتری در حال حاضر از مربی‌هايی از ديگر كشورها كه شيوه‌های جديد تفكر و بازی را ارائه می دهد، استقبال می‌كنند.
همين امر درباره تعداد بيشتر بازيكنانی صحت دارد كه در فاصله جام جهانی‌ها نماينده باشگاه‌هايی هستند كه دور از كشورشان است. آنان كيفيت جديد به تيم جديد خود تزريق می‌كنند، از اين تجربه رشد می‌كنند و قادرند هنگامی كه به كشور خود باز می‌گردند تشريك مساعی بيشتری بنمايند. دراين روند معمولا در كشوری كه در آن پرورش يافته‌اند، به قهرمانانی تبديل می‌شوند و به گشودن دلها و گستردگی افكار مدد می‌دهند.
ايكاش نگريستن به موضوع مهاجرت انسان و اين امر كه در مجموع می‌تواند سه عامل برنده ايجاد كند نيز برای همه به همين سادگی بود يعنی برنده بودن برای مهاجران، برای كشوری كه از آن آمده‌اند و برای جوامعی كه به آن پيوسته‌اند. آن مهاجران نه تنها برای خود زندگی بهتر می‌سازند، بلكه عوامل توسعه، اقتصاد، جامعه و فرهنگ در كشورهايی هستند كه به آن‌جا رفته و در آن كار می‌كنند،و همچنين در كشور خودشان به هنگام بازگشت برانگيزاننده افكار جديد و دانش فنی خواهند بود.
برای هر كشور ، بازی در جام جهانی موضوعی است كه به گونه‌ای مطلق به غرور ملی ربط دارد. برای كشورهايی كه برای نخستين بار به جام جهانی راه يافته‌اند، مانند كشور من غنا، اين موجب افتخار است. برای آنان كه پس از سال‌های توام با ناملايمات در جام جهانی شركت می‌كنند مانند آنگولا، حسی همراه با نوسازی ملی به ارمغان می‌آورد و برای آنها كه در حال حاضر درگير نبرد هستند، اما تيم جام جهانی شان يك سمبل منحصر به فرد و قدرتمند از وحدت ملی است، مانند ساحل عاج، چيزی كمتر از اميد به تجديد تولد ملی را القا نمی‌كند.
آنچه شايد بيش از همه برای تمامی ما در سازمان ملل نسبت به جام جهانی حسادت برانگيز است اينكه، جام جهانی مناسبتی است كه در آن عملا می‌بينيم هدف‌ها جامه عمل می‌پوشند.
تنها درباره گل‌هايی كه به حساب كشوری گذاشته می‌شود صحبت نمی‌كنم منظورم مهم‌ترين هدف است يعنی حضور در آنجا به عنوان بخشی از خانواده ملل و مردمان، بزرگداشت بشريت مشتركمان است. تلاش می‌كنم هنگامی كه غنا با ايتاليا در هانور در ۱۲‬ژوئن بازی می‌كند همه چيز را به خاطر بسپارم. البته نمی‌توان قول بدهم كه موفق خواهم بود.

کسی به فکر ماهی ها نیست

کسی نمی خواهد

باور کند که باغچه دارد می میرد

که قلب باغچه در زیر آفتاب ورم کرده است

که ذهن باغچه دارد آرام آرام

از خاطرات سبز تهی می شود

............................

.............................

پدر می گوید

از من گذشته است

از من گذشته است

من بارخود را بردم

خواجه عبداله انصاری :

همه از آخر کار می ترسند، عبدالله اما از اول آن می ترسد

کلاوس تولایت/ ترجمه احمد سمایی

           باری

                 همه از مردن

     در سرزمینی ست

 که مزد گورکن

از بهای آزادی آدمی

افزون باشد

با خود گفتم  اگر به شعر  شاملو اکتفا کنم  کافیست اما آیا واقعا کافیست ؟

شاید

     و شاید  هم  نه

روسو خواردو  دخترکی پابرهنه و یتیم بود  که با هنر فلامینگو  رفته رفته به

 محبوبترین خواننده  اسپانیائی زبان دنیا تبدیل شد او با صدای زیبایش  به

محبوبیتی فوق العاده رسید در روز مرگش در روز اول ژوئن تمام رادیو ها و

تلویزیونهای اسپانیا به پخش مراسم وداع مردم مادرید با او اختصاص یافتند

و رئیس جمهور شخصا به همسر او تسلیت گفت و ..............   

      ( آخرین کلام ژان کریستف )                                         

       وداع با ژان کریستف

من سرگذشت مصیبت بار نسلی را نوشته ام که رو به زوال می رود . هیچ نخواسته ام از معایب و فضایلش ، از اندوه سنگین و از غرور سردرگمش ، از تلاش های پهلوانی و از درماندگی هایش زیر بار خردکننده^ء یک وظیفه فوق انسانی چیزی پنهان کنم  : این همه مجموعه ایست از جهان و اخلاق و زیبایی شناسی و ایمان و انسانیت نوی که دوباره باید ساخت . ـ اینک آن چیزی که ما بودیم .

مردان امروز، جوانان ، اکنون نوبت شماست ! از پیکر های ما پله ای برای خود بسازید و پیش بروید . بزرگ تر و خوشبخت تر از ما باشید .

خود من به روح گذشته ام بدروود می گویم ؛ و آن را همچون پوسته ای خالی پشت سر می افکنم  . زندگی یک سلسله مرگ ها و رستاخیز هاست . بمیریم ، کریستف، تا از نو زاده شویم !

                                                                                                   ر.ر.

                                                                                              اکتبر ۱۹۱۲

زهر  هجری کشیده ام که مپرس

بی تو  در کلبه  گدائی  خویش

رنجهائی کشیده ام که مپرس

همچو حافظ غریب در ره عشق

به مقامی رسیده ام که مپرس

با کلام حافظ آغاز می کنم که در خلوت تنهائی ام گاه انیسی دیگر به غیر آنم نیست  و می کوشم

یادداشتهایم در این وبلاگ شعله ای نه که شاید خردک شرری باشد تا شاید پویندگان راه زندگی را

یاریگر اینکه گامی هر چند کوچک را با بینائی ره سپرند