یاداشت های خلوت تنهائی

نقل مکان

astireh — Mon, 18 Sep 2006 14:07:01 GMT

تصمیم گرفتم به محل جدید نقل مکان کنم

آدرس جدید

http://astireh.blogspot.com/

سرود

astireh — Sun, 17 Sep 2006 05:35:21 GMT

زده شعله بر چمن در شب وطن خون ارغوان ها

تو ای بانگ شور افکن تا سحر فکن شعله تا کران ها

که لبخند آزادی ،خوشه شادی تا سحر بروید

سرود ستاره را موج چشمه با آسمان بگوید

ستاره ستیزد و شب گریزد و صبح روشن آید

زند بال و پر ز نو آن کبوتر و سوی میهن آید

گرفته تما م شب شاخه ای به لب سرخ و گرده افشان

چو از گرده بگذرد دانه پرورد بر زند بهاران

شب( تشویش )

astireh — Sat, 16 Sep 2006 12:14:18 GMT

سنگين نشسته برف
غمگين نشسته شب
اندوه من به دل
تشويش من به لب
آتش اگربميرد
آتش اگر كه سايه به صحرا نيفكند
در راه گرگ ها به قافله ها مي زنند باز
سيماي بي نوايي و بي برگ باغ ها
بانگ كلاغ ها

سیاوش کسرائی

چند خبر

astireh — Thu, 14 Sep 2006 13:37:46 GMT

رتبه ۱۰۶

==========

عضو کميسيون بهداشت و درمان مجلس گفت؛ ايران از نظر شاخص های سلامت در ميان کشورهای جهان در رتبه ۱۰۶ سازمان بهداشت جهانی قرار دارد که جايگاه مناسبی برای کشور ما نيست. حسينعلی شهرياری، عضو کميسيون بهداشت و درمان مجلس با بيان اين مطلب گفت؛ بر اساس آخرين اعلام وزارت بهداشت در سال گذشته رتبه ايران از نظر شاخص های سلامت در جايگاه ۱۰۶ کشورهای جهان قرار گرفته است و پس از آن تا کنون هنوز رتبه جديد ايران اعلام نشده است. وی افزود؛ تا حدود ۸ سال پيش رتبه ايران از نظر شاخص های سلامت در جهان در جايگاه ۹۴ بود ولی طی اين سال ها به علت ضعف مديريت و کم کاری متوليان بخش سلامت کشور، جايگاه ما نزول کرد.

نامه پدر کبری رحمانپور

===============

نامه سرگشاده
به تمام انسان‌های شريف، به نهاد‌های مدافع حقوق بشر

من ابوالفضل رحمان پور پدر كبرا رحمان‌پور از شما می‌خواهم تا به حكم نا عادلانه اعدام دختر جوانم اعتراض كنيد.
كبرا دختر جوان من مجبور شد با مردی كه ٤٣ سال از خودش مسن‌تر بود ازدواج كند. كبرا شاگرد ممتاز مدرسه بود و آرزو داشت بتواند در دانشگاه درس بخواند ، ولی به خاطر فقر شديد خانواده مجبور شد از تمام آرزو‌های خود بگذرد.
كبرا قبل از ازدواج زندگی سختی داشت ، بعد از ازدواج زندگی‌اش نه تنها آسان‌تر نشد بلكه بدتر هم شد. اما شدت مشكلات و آزارها در خانواده‌ای كه او مستخدم آنها و سپس عروسشان بود، به اندازه‌ايی بود كه دختر مهربانی مانند كبرا در يك درگيری و برای دفاع از خودش ، ناخواسته مرتكب قتل شد.
كبرا بهترين سال‌های نوجوانی و جوانی خود را در زندان و زير حكم اعدام گذرانده است او زجر فراوانی كشيده و كاملا شكسته شده است. نبايد بيشتر از اين شكنجه شود و آزار ببيند ، او سال‌هاست طناب دار را بر گردن خود احساس می‌كند و زندگی‌اش را با حس اعدام می‌گذراند. و من با ديدن رنگ پريده و دندانهای ريخته و جسم بی‌روح او ، هميشه از خودم می‌پرسم، چه كاری را اشتباه كردم، چه را نبايد می‌كردم، تقصير كيست؟
همانطور كه خودش گفته است ، او می‌خواهد زنده بماند ، از اعدام و طناب‌دار و جرثقيل وحشت دارد و می‌خواهد به دانشگاه برود و درس بخواند. كبرا دختر بسيار مهربانی‌ست اين را هم زندانی‌هايش شهادت می‌دهند ، او بايد هر چه زود‌تر آزاد شود و به زندگی عادی خود برگردد.
تنها اميد ما اعتراض شما مردم شريف به اجرای اين حكم ناعادلانه است. تنها راه جلوگيری از اجرای اين حكم، اعتراض همه مردم، نهاد‌های مدافع حقوق بشر، كميته‌های عليه حكم اعدام و نهاد‌های بين‌المللی به اين حكم است. يك لحظه خودتان را جای من و مادر كبرا گذاريد تا ببينيد اين روزها چقدر وحشتناك است. من حاضرم بجای كبرا اعدام شوم، آيا اين امكانپذير است؟ من هميشه از صبح تا شب كار كرده‌ام، ولی نمی‌دانم چرا سرنوشت ما به اينجا كشيد؟ من و مادر كبرا بعد از اعدام او ديگر هيچ اميدی به زندگی و هيچ چيز نداريم. كمك كنيد. خانواده من، فرزند معلولم را كه هميشه از خواهرش كبرا می‌پرسد و همه فاميل ما را از وحشت اعدام كبرای عزيزمان، پاره تنمان، نجات دهيد. ما منتظر اقدامات قاطع شما هستيم. ما از شما می‌خواهيم اين نامه را امضا كنيد. ميدانم وقت تنگ است و اين آخرين لحظات است. در اين آخرين لحظات يكبار ديگر دست ياری بسوی شما دراز می‌كنم. با امضا اين نامه ، نشان دهيد كه شما نيز خواهان آزادی كبرا هستيد.

اعلام حمايت خود را به آدرس ای ميل زير بفرستيد :
campagne.kobra@gmail.com
اسامی امضا كنندگان در وب لاگ http://www.save-kobra.blogfa.com اضافه خواهد شد

ابوالفضل رحمان پور ٢٢ شهريور ٨٥

رونوشت : امنستی اينتر نشنال
يونيسف(نجات كودك)

astireh — Wed, 13 Sep 2006 12:49:26 GMT

دريغ دست های جدای ما

کامبيز گيلانی

ترديد نکن

که ما در راهيم

ترديد نکن

که ما زنده ايم

هر چند

پريشان

هر چند

آواره و زخمی!

گفتگوی م-امید و اسماعیل خوئی بزبان شعر

astireh — Sun, 10 Sep 2006 09:08:18 GMT

كتيبه

فتاده تخته سنگ آنسوي تر ، انگار كوهي بود

و ما اينسو نشسته ، خسته انبوهي
زن و مرد و جوان و پير
همه با يكديگر پيوسته ، ليك از پاي
و با زنجير
اگر دل مي كشيدت سوي دلخواهي
به سويش مي توانستي خزيدن ، ليك تا آنجا كه رخصت بود
تا زنجير
ندانستيم
ندايي بود در روياي خوف و خستگيهامان
و يا آوايي از جايي ، كجا ؟ هرگز نپرسيديم
چنين مي گفت
فتاده تخته سنگ آنسوي ، وز پيشينيان پيري
بر او رازي نوشته است ، هركس طاق هر كس جفت
چنين مي گفت چندين بار
صدا ، و آنگاه چون موجي كه بگريزد ز خود در خامشي مي خفت
و ما چيزي نمي گفتيم
و ما تا مدتي چيزي نمي گفتيم
پس از آن نيز تنها در نگه مان بود اگر گاهي
گروهي شك و پرسش ايستاده بود
و ديگر سيل و خستگي بود و فراموشي
و حتي در نگه مان نيز خاموشي
و تخته سنگ آن سو اوفتاده بود
شبي كه لعنت از مهتاب مي باريد
و پاهامان ورم مي كرد و مي خاريد
يكي از ما كه زنجيرش كمي سنگينتر از ما بود ، لعنت كرد گوشش را
و نالان گفت :‌ بايد رفت
و ما با خستگي گفتيم : لعنت بيش بادا گوشمان را چشممان را نيز
بايد رفت
و رفتيم و خزان رفتيم تا جايي كه تخته سنگ آنجا بود
يكي از ما كه زنجيرش رهاتر بود ، بالا رفت ، آنگه خواند
كسي راز مرا داند
كه از اينرو به آنرويم بگرداند
و ما با لذتي اين راز غبارآلود را مثل دعايي زير لب تكرار مي كرديم
و شب شط جليلي بود پر مهتاب
هلا ، يك ... دو ... سه .... ديگر پار
هلا ، يك ... دو ... سه .... ديگر پار
عرقريزان ، عزا ، دشنام ، گاهي گريه هم كرديم
هلا ، يك ، دو ، سه ، زينسان بارها بسيار
چه سنگين بود اما سخت شيرين بود پيروزي
و ما با آشناتر لذتي ، هم خسته هم خوشحال
ز شوق و شور مالامال
يكي از ما كه زنجيرش سبكتر بود
به جهد ما درودي گفت و بالا رفت
خط پوشيده را از خاك و گل بسترد و با خود خواند
و ما بي تاب
لبش را با زبان تر كرد ما نيز آنچنان كرديم
و ساكت ماند
نگاهي كرد سوي ما و ساكت ماند
دوباره خواند ، خيره ماند ، پنداري زبانش مرد
نگاهش را ربوده بود ناپيداي دوري ، ما خروشيديم
بخوان !‌ او همچنان خاموش
براي ما بخوان ! خيره به ما ساكت نگا مي كرد
پس از لختي
در اثنايي كه زنجيرش صدا مي كرد
فرود آمد ، گرفتيمش كه پنداري كه مي افتاد
نشانديمش
بدست ما و دست خويش لعنت كرد
چه خواندي ، هان ؟
مكيد آب دهانش را و گفت آرام
نوشته بود
همان
كسي راز مرا داند
كه از اينرو به آنرويم بگرداند
نشستيم
و به مهتاب و شب روشن نگه كرديم
و شب شط عليلي بود

مهدی اخوان ثالث ( م- امید )
===============

با (( امید ))

(( فتاده تخته سنگ آنسوی تر ، انگار کوهی بود ...))

سنگی است دو رو ، که هردو می دانیمش .
جز (( هیچ )) به هیچ رو نمی خوانیمش .
شاید که خطا ز دیده ماست ، بیا

یک بار دگر نیز بگردانیمش .

بیست و هشتم خرداد 1349 - تهران
اسماعیل خوئی

astireh — Thu, 07 Sep 2006 10:31:18 GMT

مسئولان قضائی تایید کردند
مرگ زندانی سیاسی، ولی الله فیض مهدوی

==================================

شهادت شمع

قطره قطره
مردن
و شب جمع را به سحر آوردن
روشنانه زيستن
خاموشانه مردن
مردن با لبخند
و پايان بخشيدن
به دود ترديدي تاريخي
بودن يا نبودن

سیاوش کسرائی

astireh — Tue, 05 Sep 2006 10:42:18 GMT

شايد همه گلها را بتوانند نابود کنند اما

هرگز نميتوانند بهار را از فرارسيدن باز دارند.

پابلو نرودا

به خاطر انوش! ( خاطره ای از سلامت کاظمی ) برگرفته از سایت ایران امروز

astireh — Tue, 05 Sep 2006 10:24:18 GMT

يكشنبه ١٢ شهريور ١٣٨٥

انوش با مهربانی و تواضع مختص خود برگشت ازم پرسید: کی گفته که من بیشتر از تو راجع به حمید اشرف می‌دانم؟ گفتم: معلوم است. من که جز اطلاعات معمولی که دانشجویان اهل مبارزه دارند، چیز بیشتری نمی‌دانم، تو توی فدایی‌ها هستی. باز با همان لحن درآمد که حالا چرا این سوال برایت مطرح شده؟ رویم نشد، اعتراف کنم که برای ما تازه کارها ، رهبران و اعضای سرشناس چریک‌ها – چه مارکسیست و چه مذهبی - که به طور حماسی جان باخته یا زیر شکنجه جانانه مقاومت کرده‌اند، به قهرمانانی اسطوره‌ای تبدیل شده‌اند. در عوض، به کوتاهی تمام، به یک خاطره چند ماه قبل خودم اشاره کردم:

اواسط تابستان ٥٤ بود که مرا از قصر مجددا به کمیته مشترک صدا کردند. از مواجه شدن مجدد با منوچهری (منوچهر وظیفه‌خواه که پس از انقلاب در لندن خودکشی کرد) بی‌نهایت وحشت داشتم. همان چیزی را که حدس می‌زدم و مدت‌ها کابوس‌اش خواب از من ربوده بود، اتفاق افتاده بود. رفیقی دستگیر شده و ارتباط‌اش را با من گفته بود و این تنها موردی بود که من در بازجویی‌های قبلی لو نداده بودم. از آن جا که پرونده ساده‌ای داشتم و منوچهری هم اطمینان داشت که به جز این دیگر چیزی نزد خود نگاه نداشته ام، پس از مختصری پذیرایی روانه سلول کرد. جایی که برایم آشنا بود، و قبلا، ماه‌ها در آن به تنهایی به سر برده بودم. دو تن که درسلول بودند، با دیدن پاهای اندک باد کرده ام، شروع به‌تر و خشک کردن من کردند. یکی دو روز بعد هم اوضاع عادی شد و با هم اخت شدیم. روزی که محمود را از نزدمان برای بازجویی بردند، س- الف از فداییان که دادگاه رفته و ١٥ سال گرفته بود، یواشکی بهم گفت که نزد محمود هر حرفی را نزن. ما در قصر به او کاملا مشکوک هستیم. هر چند هفته‌ای یک بار صدایش می‌کنند کمیته به بهانه ادامه بازجویی، ولی معلوم شده که می‌رود و اطلاعات بند را به آن‌ها می‌دهد. تا به حال چند نفر را به خاطر اطلاعات او از بند برده‌اند زیر اخیه. س- الف هیچ شناختی از من نداشت، ظاهرا با دیدن وضعیت پاهایم، به من اطمینان کرده بود تا مبادا سادگی ، بی‌تجربگی و دهان لقی ام در سلول، کار دستم بدهد. (بعدا در بند، دوستانم صحت حرف‌های رفیق فدایی را تایید کردند) .سه روز بعد که برای ادامه بازجویی به اطاق منوچهری برده شدم، با وضعیت متفاوتی روبه رو شدم. حدود ٣-٤ نفر که تیم بازجویی او را تشکیل می‌دادند (فقط اسم آرش یادم مانده که پس از انقلاب اعدام شد) و نیز عضدی که بالادست منوچهری بود و رسولی سربازجوی دیگر و تعدادی از بازجوهای زیردست او (اسم محمدی یادم مانده)، جعبه شیرینی بزرگی را ، که شیرینی‌های گرانی هم تویش بود، دست به دست می‌چرخاندند و مرتب می‌بلعیدند. همه شاد و سرحال بودند و قه قه می‌زدند. وسط صحبت‌ها اشاره می‌کردند که فلان فلان شده چقدر سگ جان بود و مرتب فرار می‌کرد. (اشاره به چند بار گریختن فدایی شهید، حمید اشرف از دست ماموران). من قبلا شنیده بودم که بازجوها معمولا در پی موفقیت‌های بزرگ در شکار مبارزان، بین خودشان شیرینی پخش می‌کنند، اما مشاهده این صحنه از نزدیک برایم تا حدودی هیجان انگیز بود. به سلول که برگشتم، زمانی که با س- الف تنها بودم، ماجرا را برایش گفتم. این ازمعدود دفعاتی بود در زندگی ام که معنای واقعی رنگ پریدن را می‌دیدم که به قول معروف مثل گچ سفید شد و چشم‌هایش به نحو خاصی خیره شد و غم واشک و نگرانی توامان سراسر صورتش را پوشاند. پس از لحظاتی که گویی از یک شوک شدید به هوش آمده باشد، زبان به سخن باز کرد و گفت، وضع فدایی‌ها پس از او بغرنج‌تر خواهد شد. البته آن روزها هنوز بحث‌ها برسر انتخاب مشی جزنی یا پویان- احمدزاده، در میان فدایی‌ها فعال نشده بود، و چه بسا ضربه وارده به حمید اشرف و رفقایش، این دودستگی را سرعت بخشید...

اواسط ٥٩ به هنگام رفتن به جلسه‌ای، حوالی میدان فردوسی با انوش سینه به سینه شدم. لحظاتی همدیگر را بغل کرده و حسابی فشردیم و چندین ماچ و بوسه. تا آخر صحبت‌ها و بحث‌ها، دستمان در دست هم بود. در جواب من که معتقد به تعارض با رژیم بودم، استدلال می‌کرد که باید در کنار و همراه خرده بورژوازی ، مبارزه با امپریالیسم را دنبال کرد، کسی عاشق چشم و ابروی این‌ها نیست و برای حرکت‌های ارتجاعی‌شان دسته گل نمی‌فرستد، اما، خرده بورژوازی در اغلب کشورها مشابهت زیادی به هم دارند و قوانین مربوط به آن‌ها شناخته شده است. سپس به عنوان نمونه از عملکرد خرده بورژوازی هند مثال زد و ادامه داد، درایران هم همین طور است. آخوندها و حزب الهی‌ها برای مبارزه باامپریالیسم شیوه‌های خاص خودشان را دارند، و ما نباید تعجب کنیم که از دیوار سفارت آمریکا می‌روند بالا و آن را تسخیر می‌کنند... راست‌اش من با توجه به زاویه سیاسی و خطی جدی که با او داشتم، زیاد به محتوای سخنانش توجه نمی‌کردم، من شیفته ایمان، صداقت و تواضع انوش بودم. این‌ها را که با آن لبخند خفیف و محو مخلوط می‌کرد، به شیفتگی من به او می‌افزود. او را همیشه همین طور یافته بودم و به واقع دوست‌اش داشتم.

وقتی در اسامی قتل عام‌های سال ٦٧ اسم انوشیروان لطفی را دیدم، به تلخی تمام گریستم و این احساس همه ساله در یک چنین روزهایی به من دست می‌دهد. رفقا و دوستان زیادی را در آن سال از دست دادم، اما ، انوش جای ویژه‌ای در بین شان دارد. به اضافه ، اسماعیل ذوالقدر که احساس می‌کردم که جای پدر را در زندان برایم پر کرده است. در میان چند تن از افراد حزب توده که حدود ٢٥ سال زندان را قهرمانانه متحمل شده و به آرمان شان پشت نکرده بودند، ذوالقدر جای ویژه‌ای در قلبم داشت. به نظر می‌رسید که مانند شلتوکی و باقرزاده (فقط اسم این دو به یادم مانده) اهل کار سیاسی و تئوریک و بحث نیست، یا مثل دو کارگر دوست داشتنی دیگر(صابر محمد زاده و آصف رزمدیده که ١٢ سال بود حبس بودند و آن موقع مسولیت صنفی به دوش شان بود و تحرک محسوسی در بند داشتند)، تحرکی در زندان نداشت. درحالی که موهای سر و ابروهایش به میزان زیادی سفید شده بود، آرامش عجیبی داشت و مهربانی پدرانه اش، توان بخش من نوجوان، برای تحمل شرافتمندانه حبس. اوایل، گاهی خود به خود با رژیم حرف می‌زدم: راستی چرا دیگر ذوالقدر را کشتی؟ پیرمرد را پس از ٢٥ سال زندان شاه و حدود ٦ سال در زندان خودت، یعنی بیش از ٣٠ سال زندان، او چه خطری برای تو داشت؟ یاد خواهر پیرش می‌افتادم که وفادارانه درطول ٢٥ سال زندان مرتب به ملاقاتش آمده بود و ذوالقدر چقدر او را دوست داشت.

امروز که یاد شیفتگی انوش به حمید اشرف – به هنگام توصیف‌اش برای من در اوین- از خاطرم می‌گذرد، به یاد نسلی از مبارزان میهن ام می‌افتم که تنها سرمایه شان ایمان و صداقت بود. ویژگی بارزی که اعوجاج‌های خطی و استراتژیکی آنان (الگو برداری از آمریکای لاتین و فقدان یک استراتژی واقع گرایانه بومی و ملی) را تحت الشعاع قرار می‌داد. به خاطر همین ویژگی نیز یاد و نامشان در تاریخ ایران و حافظه تاریخی ملت، به افتخار خواهد ماند. نسلی که بخش اندکی از آن در زمان شاه و بخش بسیار بزرگ‌تر در زمان خمینی درو گردید، و بخش بزرگی نیز به تبعید ناخواسته رفت و هنوز – و به رغم آب به آب شدن جغرافیایی، سیاسی و طبقاتی در غربت!- وفاداری به زحمت کشان و آرمان آزادی و برابری، را از ضمیر انسانی‌اش پاک نکرده است. آیا انوش در میدان فردوسی می‌دانست که روزی جسدش را در پرچم آمریکا خواهند پیچید؟

سالگرد قتل عام سیاسی شهریور ٦٧ – به مثابه نقطه اوج کشتار‌ها از خرداد ٦٠ تا آن زمان - را همه ساله باید باعظمت زیادی برگزار کرد. منظورم یک یادآوری عاطفی و روضه خوانی مرسوم نیست. باید آن را در کنار قتل عام‌های معروف جهان، نظیر قتل عام سن بارتولومی در اروپا، قتل عام ارامنه به دست ترکان عثمانی، قتل عام کمونیست‌ها دراندونزی، قتل عام‌های خمر سرخ در کامبوج و نظایر آن، در دنیا به ثبت داد. گروه‌های مختلف اپوزیسیون که تاکنون در وحدت با یک دیگر ناکام بوده اند، باید دست به دست هم، همه ساله و همزمان در سراسر جهان مراسمی برای آن برپای دارند تا تاثیر سیاسی قوی تری علیه جمهوری اسلامی داشته باشد. پاسخ گویی در مورد قتل عام ٦٧ را باید همواره در راس مطالبات مردم و اپوزیسیون از جمهوری اسلامی قرار داد. هزاران تن از آگاه ترین، باسواد ترین، و صادق ترین و پاک ترین فرزندان این مرز و بوم، طی چند روز در دخمه‌های جمهوری اسلامی بی‌سر و صدا و هم چون گله‌های گوسفند سر بریده شده‌اند. باید همه ساله این نسل کشی سیاسی را با صدای هر چه رساتر در داخل و خارج کشور طنین انداز کرد و گریبان حکومتیان را هر چه محکم‌تر چسبید. اشاره به قتل عام ٦٧ و محکوم کردن آن راباید شرط اصلی اصالت دعاوی اصلاح طلبان داخلی قرار داد. به راستی چگونه می‌شود با یک اصلاح طلب داخلی وارد گفتگو وائتلاف سیاسی شد، در شرایطی که حاضر نیست صراحتا یا تلویحا قتل عام سیاسی سال ٦٧ را محکوم نماید و ریسک تبعات احتمالی آن را بپذیرد؟

این، از آن جهت حایز اهمیت است که اصلاح طلبان داخلی، تریبون‌های بیشتری برای بردن حرف شان به میان توده مردم دارند، (در شرایط قطع رابطه اپوزیسیون ترقی خواه و خارج کشوری با مردم معمولی)، و این می‌تواند به آگاهی توده‌ای در مورد ابعاد جنایت ٦٧ و کاستن از اعتقاد و اعتماد و تبعیت بی‌چون و چرای آنان از متولیان دین بیفزاید. به باور من، اشراف توده مردم مذهبی به واقعیت و عمق فاجعه (و نه آن چیزی که از تریبون‌های حکومتی به خوردشان داده شده) از اهمیت فراوانی برخوردار است. برای این لایه گسترده و میلیونی از مردم، شاید سایر جنایات و دغلکاری‌های زمامداران جمهوری اسلامی تا حدودی قابل توجیه باشد، اما قتل عام هزاران انسان اسیر – و حتی کسانی که دوره محکومیت شان به پایان رسیده بود- به این سادگی قابل گذشت نخواهد بود. این، در عمق خود قابل تبدیل از عنصر سیاسی به عنصر عمیق تر- فرهنگی- نیز خواهد شد. به تدریج در خواهند یافت وقتی که نهاد دینی باحکومت ترکیب شود، چه دست باز و نا محدودی برای جنایت و غارت خواهد داشت. آن‌ها به تدریج درخواهند یافت که چگونه ایمان پاک مذهبی شان، مورد سوء استفاده روحانیون قدرت طلب واقع شده و از آن برای بافتن طناب دار استفاده شده است.

در قتل عام‌ها و در همان دادگاه‌های سرپایی چند دقیقه‌ای در کنار محل اعدام، اگر از مجاهدین در مورد اعتقادشان به مبارزه مسلحانه و تشکیلات سوال می‌شده، در مورد دگراندیشان، سوال اول راجع به پای بندی‌شان به مذهب بوده است. این مظهری است از فاجعه حاکمیت دین که برای حفظ قدرت، هیچ مرزی در حذف دگر اندیشان و پاکسازی قلمرو حکومت شیعی از هر نوع تهدید سیاسی و فرهنگی نمی‌شناسد. شاید تفاوت شاه با خمینی یکی هم در همین باشد. اگر این خبر سندیت داشته باشد که شاه در هفته‌های آخر سقوط، به رغم فشار برخی نظامیان، دستور کشتار عمومی صادر نکرد، در عوض آبت اله خمینی شکست در جنگ با عراق و امکان متزلزل شدن حکومت را با قتل عام ٦٧ جبران نمود: "سریعا دشمنان اسلام را نابود کنید". (پاسخ خمینی به نامه پسرش در تکمیل فتوای قتل عام. مکملی که به ابعاد قتل عام افزود). در زمره این "دشمنان اسلام"، امثال انوش و پدر ذوالقدر هم قرار داشتند که هر یک نمودی از احترام به عقاید خصوصی افراد محسوب می‌شدند و در شرایط فشار پلیس برای مناسک مذهبی در زندان به ویژه در رمضان، به حمایت از همرزمان مسلمان شان بر می‌خاستند. به خاطر همین انسان‌های آزاده منش هم که شده، باید نسل کشی سیاسی سال ٦٧ را به پرچمی برافراشته بر بالای جنبش آزادی خواهی ملت ایران تبدیل نمود.

بمناسبت سالگرد مرگ صمد بهرنگی نویسنده جاودانه مردم

astireh — Sun, 03 Sep 2006 06:29:18 GMT

مرگ خيلي آسان مي تواند الان به سراغ من بيايد ،اما من تا مي توانم زندگي كنم نبايد به پيشواز مرگ بروم، البته اگر يك وقتي ناچار با مرگ روبرو شدم -كه مي شوم- مهم نيست ،مهم اين است كه زندگي يا مرگ من چه اثري در زندگي ديگران داشته باشد

[ ماهي سياه كوچولو ].

روايت مرگ

ازكتاب.. برادرم صمد بهرنگي...نوشته اسد بهرنگي ....صفحه 225
****************
قيزيل گول اولما يايدي......ساراليب سولما يايدي
بير آيريليق..بير اولوم............هيچ بيري اولمايايدي

ترجمه:
كاشكي گل سرخ نمي بود....زرد و پژمرده نمي شد
مرگ وجدايي هر دو.....كاش هر گز نمي بود

....آن روز وقتي به وسيله تلفن دوستي مطلع شدم كه براي صمد در كنار ارس حادثه اي رخ داده به اولين كسي كه مراجعه كردم كاظم (سعادتي )‌بود. با همراهي كاظم پيش دوستي كه تلفن زده بود رفتم. او گفت من هم زياد نمي دانم. تا آنجا مي دانم كه براي صمد دركنار ارس اتفاقي افتاده است. برويد آنجا معلوم مي شود. گريه امانش نداد جرف ديگري بزند. با كاظم به اتفاق يك آشناي من كه با فرمانده ژاندارمري فاميل بود به ژاندارمري رفتيم. آن جا باخبر شديم كه بلي صمد تو ارس غرق شدهاست. تلفن گرامش را هم دريافت كرده اند. جالا چطوري غرق شده معلوم نبود. همان افسر ژاندارمري آشنا صلاح ديد براي اطلاع دقيق تر به منطقه ارس برويم . همراهي كه صمد را برده بود آب شده بود و به زمين رفته بود. هر دري زديم او را پيدا نكرديم. ناچار صبح زود با كاظم و دو شوهر خواهرم جيپ كرايه كرديم و عازم كنار ارس شديم.

شب را تو ده خمارلو در كنار ارس گذرانديم. ميهمان مردم خوب آن منطقه شديم. تو ژاندارمري خمارلو سرهنگي را كه فرمانده ژاندارمري كل سواحل ارس بود ملاقات كرديم. او گفت كه بلي چنين اتفاقي افتاده و گزارشي هم رسيده كه مغروق معلم بوده.

صبح زود حركت كرديم. تا عصر با جيپ در ساحل ارس راه پيموديم. در تمام پاسگاه ها خبر غرق شدن جواني را در ارس شنيده بودند. اين مي رساند كه غرق شدن در ارس نادر اتفاق مي افتد كه اينطوري صدا كرده است. شب ديگر در عاشيقلي ميهمان گروهباني شديم كه خود يكي از مامورين پاسگاه بود. در حانه او پيرمردي نقل مي كرد از خيلي وقت پيش نشنيده كه كسي تو آب ارس غرق شده باشد بخصوص در اين فصل سال كه آب رودحانه در كمترين حدش است.
از عاشيقلي به بعد چون راه ماشين رو نبود راننده جيپ را به تبريز برگرداند. ما پياده به راهمان ادامه داديم. اميدوار بوديم كه بتوانيم جسد صمد را تو آب پيدا كنيم. چون عمق آب خيلي كم بود
.جلال آل احمد محل حادثه را خدا آفرين نوشته كه اشتباه است چون خدا آفرين نزديك به خمارلو است. از ساحل هم چند كيلومتري فاصله دارد. از محل حادثه هم سي كيلومتري دور است.
تو راه با سربازي رو در رو آمديم. او گزارش روز را به فرماندهي مرز ساحلي مي برد. آن زمان بين پاسگاه ها ارتباط تلفني نبود. اين سرباز گفت كه جسد در كنار پاسگاه كلاله پيدا شده است. سه چهار كيلومتر بيشتر تا آنجا راه نبود. وقتي به كلاله رسيديم جسد صمد را تو جزيره كوچكي در وسط رودخانه كه در محل آدا مي گفتند ديديم. اتفاق اصلي در آبادي بعدي (شام گواليك ) افتاده بود. جسد در 5 كيلو متري محل حادثه در نزديكي هاي پاسگاه كلاله رو آمده بود.
رييس پاسگاه گروهبان يكم افتخاري بود. او كمك هاي زيادي در گزفتن جسد از رودخانه كرد. او و چند سرباز و چند روستايي جوان داوطلبانه خود را به آب زدند. آب در بعضي جاها تا كمر و بعضي جاها تا زانو بود. به وسيله تخته و طناب جسد يه ساحل منتقل شد. مردمان خوب روستاي كوچك كلاله دور ما را گرفتند. يكي آستين هايش را بالا زد و به مرده غسل داد و كفن كرد. يكي دنبال نجار دويد و قوطي آماده كرد. همراه با زن وو مرد روستايي نماز براي مرده گذارديم . اين شايد آرزوي صمد بود كه به دست دهاتي ها غسل و كفن شود و آنها نماز وداع از زندگي براي او بخوانند.
........
.........
در زماني كه ما در كنار ارس دنبال صمد مي گشتيم و صمد راداد مي زديم مامورين ساواك به حانه صمد آمده و همه چيز را به هم ريخته بودند. ميز تحرير مخصوص او را شكسته بودند و نامه ها و يادداشت هايش را زير و رو كرده بودند. و اهل خانه را مورد باز جويي قرار داده بودند.و چند كتاب و يادداشت هم برداشته و برده بودند و خوشبختانه كتابخانه اصلي صمد را كه در ان طرف حياط بود نديده بودند.
........
.........

========================

صمد بازگو كننده رنج ها و روياهاي مردم بود و از آنجا كه مردم خود ماندگارند، صمد نيز ماندگار شد.
"ناصر زرافشان" در گفت وگو با خبرنگار فرهنگ و انديشه ايلنا به اين اين مطلب افزود: راز ماندگاري صمد بهرنگي رازي ساده است كه با همه سادگي‌‏اش، باور كردن آن و به ويژه كاربرد آن در عمل و زندگي اجتماعي براي خيلي ها ساده نبوده است.
وي تصريح كرد: در طول تاريخ حكومت‌‏هاي بسياري آمده و رفته‌‏اند، اما مردم تداوم تاريخي دارند و از اين رو آنان كه نام و آثارشان با حكومت‌‏ها پيوند خورده باشد، خود نيز با زوال آن حكومت‌‏ها زوال مي يابند، اما آنان كه نام و آثارشان با مردم پيوند يافته باشد، ماندگارند.